ΟΡΟΓΕΝΕΣΗ

 

Όταν, λοιπόν, δυο ρεύματα μεταφοράς κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση, οι λιθοσφαιρικές πλάκες συγκλίνουν.

Πιο συγκεκριμένα, όταν οι λιθοσφαιρικές πλάκες έρχονται σε επαφή, η υπερκείμενη πλάκα ασκεί δύναμη στην από κάτω πλάκα, η οποία και βυθίζεται στο εσωτερικό του μανδύα και το υλικό της σε μεγάλο βάθος λιώνει,  καταστρέφεται και μετατρέπεται σε μάγμα.

Ταυτόχρονα, όμως, και η υποκείμενη πλάκα (αυτή που βρίσκεται από κάτω απ’ την άλλη πλάκα) σπρώχνει την από πάνω πλάκα, ώσπου οι πλάκες διαστρεβλώνονται και υψώνονται, με αποτέλεσμα να σχηματιστούν τα βουνά.

Στην περίπτωση μας, όλα αυτά έγιναν πριν από 45 εκατομμύρια χρόνια, όπου η Ινδοαυστραλιανή πλάκα συγκρούστηκε με την Ευρασιατική και δημιουργήθηκαν, με τον τρόπο που περιγράψαμε, τα Ιμαλάια.

Τα Ιμαλάια, λοιπόν, όπως και όλες οι οροσειρές, δημιουργήθηκαν  εξαιτίας της κίνησης και συγκεκριμένα της σύγκλισης δύο λιθοσφαιρικών πλακών.

Οι ενδογενείς δυνάμεις (συμπιεστικές δυνάμεις), λοιπόν, προκαλούν την ορογένεση («γέννηση των όρων») και έτσι μια απ’ τις κύριες μορφές των ενδογενών δυνάμεων είναι η ορογένεση.

Επίσης, άλλη μια κύρια μορφή ενδογενών δυνάμεων είναι η ηπειρογένεση,  δηλαδή η δημιουργία των ηπείρων.

Ενώ, δευτερεύουσες μορφές ενδογενών δυνάμεων, που είναι περισσότερο τοπικής σημασίας και συνοδεύουν τις κύριες, θεωρούνται η ηφαιστειότητα και η σεισμικότητα.

Η ορογένεση θεωρείται συνέχεια της ηπειρογένεσης. Δηλαδή οι ήπειροι προϋπάρχουν, απομακρύνονται και ξεχωρίζουν (όπως είπαμε στην 1η ώρα) και μετά,  καθώς οι λιθοσφαιρικές πλάκες συνεχίζουν να μετακινούνται, δημιουργούνται οι οροσειρές λόγω της σύγκλισης.

Απ’ τα παραπάνω φαίνεται ότι οι ενδογενείς δυνάμεις (και ουσιαστικά με την ηπειρογένεση και την ορογένεση) έχουν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία νέου αναγλύφου (υψηλές ακτές, οροσειρές) και γι’ αυτό θεωρούνται ως θετικοί παράγοντες, ενώ οι εξωγενείς δυνάμεις έχουν ως σκοπό την καταστροφή των ήδη διαμορφομένων μορφών της επιφάνειας της γης.